Als je een wereldreiziger bent of je leest wel eens een financieel blad, dan valt je mogelijk op dat men in andere landen heel anders tegen zaken aankijkt dan wij. Of wij dan wel hun een foute mening hebben is niet hetgeen wat ik aan u voorleg, slechts een zienswijze die anders is dan de onze.

Zoals bijvoorbeeld in Nederland het heikele punt inzake failliet gaan. Een kleine ondernemer die failliet gaat is in de ogen van velen een mislukkeling. Iemand die niet goed op de winkel heeft gelet. Een schande voor het ondernemerschap. Men vertelt dan ook graag op verjaardagen graag dat die en die failliet is. Ja, nu kan de grote baas op de fiets gaan solliciteren of, nou kan mevrouw zelf eens het huishouden doen.

Ik denk dan wel eens, geen groter vermaak dan leedvermaak! Waarom doen wij Nederlanders zo als er iemand failliet gaat. Heeft hij dan inderdaad het collectieve vertrouwen geschonden? Of is hij of zij dan echt een oplichter die rijk werd door op tijd het vermogen te hebben veilig gesteld en de arme werknemers met de brokken laat zitten? Ik weet dat er inderdaad ondernemers hun toko hebben laten klappen zonder dat zij daar last van hadden. Maar boeven kom je overal tegen.

Ik heb een paar keer Amerika bezocht en heb daar dus aan den lijve de verschillen gezien en/of beleefd. In Amerika ben je juist geen ondernemer als je niet tenminste 1 keer failliet bent gegaan! Ja, je leest dit goed. Als je in de US of A een eigen toko hebt, is het niet vreemd dat je een failliet bedrijf achter je naam hebt staan. Ik vroeg dan ook wat de reden was. Men legde mij uit dat als je als ondernemer werkt, je dat voor je eigen risico en rekening doet. Snap ik, zo definiëren wij dat thuis ook. Mijn gesprekspartner vervolgde, als je weinig risico neemt, verdien je niets of weinig. Dus hoe meer risico je neemt, hoe meer je verdient en hoe beter dat voor iedereen is. En ga je dan failliet (bankroet is de letterlijke vertaling) dan heb je tenminste geleerd wanneer je teveel risico hebt genomen en dat doe je dan hopelijk geen tweede keer. Je hebt dus geleerd van je bankroet!

Ik vat het gesprek uiteraard even samen maar moest toch mijn gesprekspartner gelijk geven. Want er zijn veel verschillen tussen hier en daar, maar bankroet betekent in financiële zin hetzelfde. Alleen daar kun je gerust bij een bank binnen stappen en een tweede bedrijf starten waar je hier diep door het stof moet gaan en eigenlijk ook moet blijven als boetedoening.

Zijn wij dan zo ingesteld dat wij een ondernemer die diep is gevallen geen tweede kans meer gunnen uit een diep gevoel van wraakzucht of jaloezie? Alhoewel de oudere generatie nog vaak godsdienstles erin kreeg gestampt zijn wij allen geen Samaritanen!

Waarom denken wij dan zo! Zijn wij dan echt jaloers als iemand middels zijn eigen bedrijf en hard werk een beter inkomen geniet dan degene die in de productie staan? Is het dan echt leedvermaak als iemand door het stof moet. Zijn wij dan echt anno vandaag nog steeds zo bekrompen denkend? Of is dit nog echt iets van de oudere generatie, waar ik uiteraard ook toe behoor.

 

Maurice Rutgrink
Voorzitter SIEV