18 december 2017

Blog: Kerstpakket

Een van die zaken die nergens beschreven staan, maar die iedereen kent: het kerstpakket. Het is ooit ontstaan en gegroeid als een blijk van waardering van de werkgever voor de werknemer. Omdat tijden toen slecht waren, konden de werknemers dit extraatje goed gebruiken. Vandaar dat voedingsmiddelen en drank doorgaans oververtegenwoordigd zijn in deze gift. Anno vandaag is het een vaste gewoonte geworden waar mensen zelfs menen recht op te hebben. Het staat nergens in een cao, het is een gebruik geworden. En als ik dan al ergens in september de eerste gidsen bij mij binnen krijg, weet ik dat deze gift ‘big business’ is (geworden).

Het komt mij voor dat iemand die dit leest, denkt dat ik tegen deze traditie ben. In dat geval zeg ik: “Nee, koester de tradities, maar ga er verstandig mee om”. Ik loop al een tijdje mee en heb meegemaakt dat werknemers de pakketten thuis gingen wegen om er over op te scheppen. Met grote armgebaren werd het formaat aangegeven en met opgeven vinger werd duidelijk gemaakt wat dat pakket wel niet woog; “Zo hé, 600 gram meer dan vorig jaar!” Ik amuseerde mij dan altijd door voorzichtig te informeren naar de inhoud. Dan werd het wat ontnuchterend. Mensen bleken dan de helft van het pakket niet te kennen en/of te lusten. Kreeftensoep in blik belandde vervolgens op zeker moment in de kliko. Levendige ruilhandel ontstond met blikken ragout en soepstengels. Ik kon erom lachen. Nu zoekt men het in een andere richting: van grappige kleine gadgets met usb-poorten tot leuke zaken voor de inrichting van de woning. Meters plastic beschermen de gulle giften en iedereen voelt zich er goed bij.

Het kerstpakket is en blijft een blijk van waardering. Ik denk dan wel eens na over de waardering van sommige medewerkers (m/v). Ik heb een tijdje geëxperimenteerd door de waarde van het kerstpakket evenredig aan mijn waardering te houden. Daar werden mensen enorm boos over dat een collega een groter, mooier en duurder pakket kreeg dan hij/zij. En dat veranderde niet als ik uitlegde dat die collega elke week extra inzetbaar was, altijd bij wilde springen en nooit te beroerd was een uur of zo langer te werken. Reactie: “Huh, daar wordt die collega toch voor betaald, of niet?”. Dan legde ik uit dat hij/zij nooit een stap extra wenste te zetten en altijd wel een afspraak had om maar niet bij te hoeven springen. Ik waardeerde dus de inzet van die betreffende collega meer dan die van hem/haar. Dat was dus eens, maar nooit meer.

Het jaar erop werd er bij mij aangebeld en daar stonden 2 dames die vroegen waar het kerstpakket bleef. Ik vertelde de dames dat ik ze de week ervoor een e-mail had gestuurd met daarin de melding dat iedereen € 50,00 (bruto) extra kreeg. Dat hadden zij wel gelezen en vonden het fijn, maar wilden toch een kerstpakket, want iedereen in de straat kreeg van de baas een pakket. Drama al om. Dus… doe ik ieder jaar weer mee en koop ik een standaardcadeautje wat wij zelf personaliseren. Daarbij letten we er goed op dat iedereen (haast) hetzelfde krijgt. En waar nodig, krijgt de medewerker die het hele jaar extra klaar heeft gestaan discreet een envelop.

Voor de klanten stuurden we vorig jaar in plaats van de traditionele fles wijn wat taarten met Sinterklaas rond. Dit jaar hadden we voor de klanten ook iets leuks gevonden en hebben we dat wederom rond Sinterklaas aan ze gestuurd. Dan valt onze gift meer op dan met Kerst. Bovendien schenken wij een kleinigheid voor alle mensen op dat kantoor en niet alleen voor de directeur/inkoper/…

Ik wens u bij voorbaat fijne feestdagen toe. En moge uw God met u zijn.

Maurice Rutgrink,
voorzitter SieV